...

... در هر شهری کوچه ای هست که اگر برای اولین بار هم پا بگذاری، انگار هزار بار دیگر هم از آن کوچه گذشته ای... محله ی خرابه ای که یک جوری به یک گوشه ی دل ات می افتد که یک حرف نگفته... زیر این همه خرابه... یک حرف، آن طور که در کنج دل ات ... مثل بعضی حرف ها که نباید گفت ... مثل بعضی حرف ها که باید نگفت ... یا یک خواب پرت در نا خودآگاه ات،بگذری که مثلن تو اصلن خرافاتی نیستی و اهل این حرف ها که وصله ای بخواهد به تو بچسبد!

حالا درست یک خوابی آمده زده به سر تو که من، با سازم،همین وسط کوچه ایستاده باش ام زیر نور بی رنگی که تا چند قدم جلوتر... از سایه ام... در تاریکی کش دار کوچه فرو رفته باشد و رفته باشد به جایی که... حتا توی خوابی هم که هزار بار دیده باشی ،فقط تاریک بود...مثل جنگلی تاریک که گاهی فقط آهنگی ملایم در سرت می پیچد و... از خواب بلند می شوی و...در سرت می چرخد... سرت می چرخد به سمتی که...انگار جهت ها را توی خواب گم کرده باشی و آهنگی ملایم،که به هر کجا می چرخی در سرت می پیچد...!

مثل حسی که با زمان گره خورده باشد...گره می خوری و صدا...صدا...که نمی گذارد آرام بگیری...با در...با دیوار...اصلن با وجود تو یکی شده...و حتا در خواب هم باور نکنی که خوابی...یا بیدار.مثل آن که در خواب هم به سرت بزند که باز بخوابی و خودت را در هیجان ملایم آهنگی ... که همواره تو را به سمت دریچه ای می کشاند،رها کنی...

- چه بارانی می بارد این جا همیشه... باران چه حالی می دهد وقتی حتا نمی دانی چه ات هست...و باز برمیگردی که بخوابی...بخوابی و در خواب دنبال چیزی بگردی که نمی دانی چه است!...باران چه حالی می دهد وقتی گنجشکی خیس ،لانه اش را گم کرده است و هی اشتباهی به شیشه دریچه ات می زند... پرت می شود و دل ات می خواهد دریچه را باز کنی ...باز...اما مگر تنهایی ی تو چه قدر جا دارد...توی تنهایی ات مگر چند تو جا می شود...

باران که همیشه می بارد...گنجشک که همیشه می میرد...مگر آدم،چند بار خوابی را زندگی می کند که برایش دیده باشی...مگر چند بار به چیزی می رسم که در خواب رسیده باش ام...مگر چند بار... چند بار تویی می شوی که من ات را پیدا کرده باشی!...

این صدا،حالا رهایم نکرده.شاید بارانی که می بارد...شاید گنجشکی که می میرد به خواب من پرت شده باش اند... شاید من به صدایی در گذشته ام برگشته ام...

هی می خوانم...هی...هی...می خواند مرا...شاید درختی که در حیاط،تکیه داده به دیوار... چه قدر برایم آشناست.این پرنده...هی می کوبد به شیشه...به در...و هی...هی باران،باران،می دانم اگر پنجره را باز کن ام،خوابی که برایم دیده ای ،هوایی می شود!

چه قدر از پشت این دریچه همه چیز یک جور دیگر است!چه قدر این درخت به چشم ام آشناست...چه قدر رد پاهایی که باران از کوچه می شوید:43...43...43...43...

چه بارانی... باران

-  گفت ام باران؟!

-  گفته بود شبی هم که سازش را برداشت و دنبال آن صدا رفت...باران...باران...باران می بارید!

و سبیل های سفیدش که خیس خورده بود و ماسیده بود روی دهان اش و گالش هایی که پاشنه ی شان را خوابانده بود و سررررت سرررت می کشید دنبال اش ...در اتاق پیچید و رفت در را باز کرد..."قیرررژژژ" و صدایی که پیچید توی تاریکی کش دار عمارت...

- این جنگل چه قدر آشناست... این خواب چرا به سر من زده...چرا به ته جنگل نمی رسد...چه قدر باید در خواب این جنگل به صدای ملایم این فلوت...به شرشر باران روی شاخ و برگ ها...به این درخت...به این یکی دیگر عادت کرده ام.به این کوچه، به این عمارتی که دریچه اش را تخته کرده اند...و آن طور که در طرز نگاه پیرمرد خوانده بودم،سال ها پیش،از این عمارت رفته بود...در شبی بارانی...و دیگر هیچ کس...هیچ نشانی از او نیافته!مثل خوابی که دیده باشی و هیچ کس دیگری نشنیده باشد و هیچ نتوانی به هیچ زبانی بگویی...

 حالا هی باران می بارد و مثل خواب زده ها، نه خواب ام به خواب می برد... نه بیداری ام!صدای فلوت را زیاد می کن ام...تا ته...که بیخ گوش ام بزند...و در پرده های اش...تو در تو... فارغ از هر افسانه ای و دردی بخواب ام...

آرام بخواب ام...

اما مگر این باران می گذارد امشب...سرم را بر می دارم می زن ام به زمین...به دیوار...این صدا دارد مرا از پوست ام می کند...آرام ام نمی گذارد...تا بلند شوم...چشم باز کن ام ببین م چیزی از من جدا شده، قسمت از وجود من بیدار شده است و نمی خوابد...قدم می زند...می رود...برمی گردد...می...بر...توی خواب...بیداری...خوا...بی...

-  راحت ام نمی گذاری چرا؟چرا نمی خوابی؟

-  گوش ...کن...این صدا که در باران...در پاهای یک عابر...در فلوت...

-  چرا این صدا...این باران...این عابر...این جوری به سرنوشت من گر خورده؟چرا نمی توان ام یک جوری رها بشوم؟

در را وا می کند و بیرون می رود.

موسیقی آشنایی مرا به سمت دریچه می کشاند.بلند می شوم...از دریچه نگاه می کن ام...چه بارانی دارد می بارد امشب.صدای فلوت،نگاه ام را به سمت سایه ای می کشاند که تکیه داده به درخت...و در آهنگ ملایم اش،حس آشنایی جریان دارد.حسی که انگار هزار بار به من دست داده ...توی خواب...بیداری...برمی گردم...از لای در دو تا ساق لاغر کم رنگ،آرام در تاریکی کش دار عمارتگم می شوند.راه می افت ام...دنبال صدای فلوت... صدای پایی که "سررررت سررررت" می رود...و می رود تا عمارت در تاریکی عمیق اش بخوابد.این صدا...این کوچه...این عمارت چه قدر برای ام آشناست.مثل آن که در خواب هزار بار دیده باشی.

چه قدر از آخرین خواب ام که درخت داشت گذشته،کوچه همان کوچه...عمارت همان عمارت...همان عمارتی که دریچه اش را تخته کرده اند تا هر عابری که یک بار گذرش به این کوچه می افتد،ببیند که سال هاست کسی در تاریکی این عمارت خوابی ندیده است!

باید بروم...بروم...تا صدایی هست باید بروم...با این صدا...با این باران...می بارد هنوز...توی این روشنی که چیزی نه بود...نه...هر چه هست،هر صدایی هست از آن جایی ست که ...باید...باید...باید بروم.

"سررررت سررررت"گالش هام که پاشنه شان را خوابانده ام،انداخته ام روی پا،کوچه را برمی دارد و می رود...می روم تا در تاریکی کش دار کوچه ای که یک شب...باران...فلوت...تاریکی...